της Συντακτικής Ομάδας
Υποθέστε ότι έχετε μπροστά σας ένα νέο ηλικίας 17-18 χρονών. Θυμηθείτε τον εαυτό σας σε εκείνη την ηλικία. Τις μεταεφηβικές ανησυχίες, τις προσδοκίες και τα όνειρα της νεότητας. Όλα όσα φαίνονταν να ανοίγονται μπροστά σας, στο μέλλον όπου όλα έμοιαζαν πιθανά και κατορθωτά. Ξανασκεφτείτε τον νέο. Πείτε του να περιμένει, να βάλει σε αναβολή τις σκέψεις, να θέσει τέλος στα όνειρα για δυο χρόνια. Ζητήστε του να νιώσει την παγωμένη αφή του G-3, δύο η ώρα το πρωί σε κάποιο φυλάκιο της Πράσινης Γραμμής. Πείτε του να κάνει αμέτρητες μεταβολές και να υπακούσει σε ακατανόητα παραγγέλματα και διαταγές. Ενημερώστε τον ότι αυτό θα κρατήσει δύο χρόνια.
Για χρόνια τώρα η Κύπρος κρατάει όμηρο τα όνειρα γενιών και γενιών από τα παιδιά της. Τους ζητάει να εκχωρήσουν ένα κομμάτι της ζωής τους, για την πατρίδα, ενάντια στον εχθρό, ζητάει από δεκαοκτάχρονους να πολεμήσουν γι αυτήν, αν χρειαστεί. Στήνει ένα στράτευμα αγοριών που καλούνται να αντιπαραταχθούν σε ένα υπεράριθμο στρατό, πλήρως εξοπλισμένο, καλύτερα εκπαιδευμένο και σε επιθετική διάταξη. Ο παραλογισμός δεν έχει τέλος.
Κάτω από τις πιεστικές ανάγκες ασφάλειας της κοινωνίας μας, κάθε χρόνο νέοι άνθρωποι καλούνται να θρέψουν τις δικές μας ανασφάλειες. Η λύση στο κυπριακό πρόβλημα δεν έρχεται ποτέ και η υπέρτερη ανάγκη φαίνεται να ζητά πειθαρχία και σιωπή. «Βλέπε, άκουε, σώπα» προστάζουν οι επιγραφές στα ανά την Κύπρο στρατόπεδα. Κι όμως, αν μια κοινωνία θέλει να έχει πολίτες που θα την προσασπίσουν χωρίς δισταγμό και με αίσθημα ευθύνης, θα έπρεπε να τους ζητά, να τους προετοιμάζει για το «Βλέπε, άκουε, μίλα» ώστε να τους εμπεδώσει το αίσθημα ευθύνης και ενός υγιούς πατριωτισμού.
Όσο η θητεία παραμένει τόσο μεγάλη και όσο οι ιθύνοντες βολεύονται με το να την κρατούν άνευ ουσίας, τόσο η φυγοστρατία θα φουντώνει ως κοινωνικό φαινόμενο και τόσο τα προβλήματα θα γίνονται πιο πιεστικά. Ήδη, μια αποτύπωση της τάσης που επικρατεί στην κοινωνία μας ανιχνεύεται στην έρευνα που διεξήγαγε το περιοδικό μας μέσω της διαδικτυακής μας σελίδας: 70% των απαντήσεων επιλέγουν να καταργηθεί η θητεία, εκ των οποίων 50% επιλέγουν τη σταδιακή κατάργηση με στόχο την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου και 20% την αντικατάστασή του με επαγγελματικό στρατό.
Στα κείμενα που ακολουθούν, ακούγονται οι φωνές που ευαγγελίζονται την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, προσεγγίζοντας ταυτόχρονα σύγχρονα θέματα που άπτονται της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Αν κάτι συνάγεται από αυτά τα κείμενα, αυτό είναι η αναγκαιότητα να ξανασκεφτούμε το μέλλον της υποχρέωσης στράτευσης και να οραματιστούμε μια Κύπρο χωρίς στρατούς.
Συντακτική Ομάδα
Μάρτης 2010