της Συντακτικής Ομάδας
Το σοβαρότερο σύνδρομο της κυπριακής πολιτικής, με τον ευρύ ορισμό του όρου, και της αντίληψης της θέσης μας στο διεθνές στερέωμα είναι αυτό της ομφαλοσκόπησης. Το πολιτικό μας κεφάλαιο επενδύεται και ξοδεύεται από καταβολής ιδρύσεως στη μικροδιαχείριση του Κυπριακού προβλήματος στην εσωτερική πολιτική σκηνή και στην εξωτερική του διάσταση. Αναπόφευκτα κάθε πολιτική κίνηση, συζήτηση και πρωτοβουλία έχει πάντα το Κυπριακό ως εξαρτημένη μεταβλητή. Κι αυτό μειώνει το πλάτος του ορίζοντα μας – τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Η πρόχειρη αυτή κριτική οδηγεί στον επόμενο συλλογισμό: ότι ο τόπος μας έχει μείνει μακρυά από τις ποικιλόμορφες εξελίξεις στο διεθνές στερέωμα και τα ρεύματα πολιτικών που το σαρώνουν. Αναπόδραστα, ίσως σκεφτεί κάποιος, αφού το ειδικό βάρος μας είναι άμεσα συναρτώμενο του μεγέθους μας. Όση αλήθεια μπορεί να έχει αυτή η πρόταση, άλλο τόσο πρέπει να επισημανθεί ότι αποτελεί κι αυτή με τη σειρά της ένα επακόλουθο σύνδρομο: μια μειονεξία και η αίσθηση του «επαρχιώτη στην Ομόνοια» μας κατατρέχει μόλις διαβούμε τα σύνορά μας.
Ο πολιτικός επαρχιωτισμός μας έφερε σήμερα ως εδώ. Και αξίζει τον κόπο να κάνει κανείς την αναδρομή για να μετρήσει τις παραλείψεις και τα λάθη. Μα πιο πολύ, το οφείλουμε στον εαυτό μας για να μπορέσουμε να σκεφτούμε τα επόμενα 50 χρόνια αυτού του κράτους και της κοινωνίας μας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι καιροί αλλάζουν και επιτάσσουν μαζί τους να αλλάξουμε κι εμείς. Όποιος αγνοεί τη σημασία του καιρού και του κατάλληλου συγχρονισμού είναι καταδικασμένος να ζήσει στο μίζερο περιθώριο της εποχής του. Αν υπάρχει κάποιος που θέλει να βιώσει την «υπέροχη απομόνωση», τότε σημαίνει ότι έχει ζυγιάσει λανθασμένα ή φοβικά το ποιοι είμαστε, αλλά πιο πολύ το πού δικαιούμαστε να θέσουμε τα όρια των δυνατοτήτων μας.
Πώς μεθερμηνεύονται όλα αυτά για την ενότητα «ΔΙΕΘΝΗ» ενός κοινωνικο-πολιτικού περιοδικού; Πιστεύουμε πως μπορούμε να συμπυκνώσουμε την πεποίθησή μας σε μια φράση: Να ξανανοιχτούμε στον κόσμο και στο μέλλον! Η Κύπρος των μικρών αποστάσεων και συγκρατημένων προσδοκιών είναι μια φιγούρα μιας εποχής που η θέση της είναι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Οι συνεργάτες της ενότητάς μας, ψηλαφούν το παρελθόν που σκιαγραφήσαμε σε αδρές γραμμές πιο πάνω και παραθέτουν τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τις προσδοκίες τους για τη διεθνή παρουσία της Κύπρου. “Think big”, λέει ένα μότο, παρακινώντας στον ορισμό μεγάλων στόχων. Για όσους το αντιμετωπίζουν με ένα επιφυλακτικό «Γιατί;», η πιο πρόσφορη απάντηση είναι «Γιατί όχι;»
Συντακτική Ομάδα
Δεκέμβριος 2009