Ήταν ευτύχημα που πληροφορηθήκαμε από πολιτικούς άρχοντες και έγκυρα ΜΜΕ για την «παράνομη» χρηματοδότηση από την CIA, την USAID και το UNDP. Για βδομάδες αποτελούσε κεντρικό θέμα σε ιδιωτικές και δημόσιες συζητήσεις. Μια στοιχειώδης έρευνα στο διαδίκτυο με διαφώτισε. Σας παραθέτω τα ευρήματά μου:
Ετησίως, το Αμερικάνικο Κογκρέσο ψηφίζει νομοσχέδιο για οικονομική βοήθεια προς το εξωτερικό, η οποία διοχετεύεται στις διάφορες χώρες μόνο από την USAID (United States Agency for International Development). Όντως, πρέπει να σημειωθεί ότι εντός Ευρώπης/ΕυρωΑσίας τα κονδύλια αυτά προορίζονται σχεδόν αποκλειστικά για το πρώην ανατολικό μπλοκ και την Κύπρο και Τουρκία. Ετησίως, η χρηματοδότηση προς την Κύπρο (που συμπεριλαμβάνει και τις υποτροφίες Fulbright-CASP) ανέρχεται στα 11 εκατομμύρια δολάρια και, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του οργανισμού, έχει στόχο την επανένωση του νησιού· είναι σχεδιασμένο για μείωση της έντασης, προώθηση της ειρήνης και της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων. Η Κυπριακή Κυβέρνηση έχει γνώση των εν λόγω κονδυλίων. Μπορεί να μην της αρέσει, αλλά μέχρι στιγμής, και παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες στα τέλη του 2004, η ετήσια βοήθεια παραμένει, αν και τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί κατά 30%.
Ένα μεγάλο μέρος του κονδυλίου διοχετεύεται στο UNDP-ACT, ο οποίος οργανισμός (με συνεχή παρουσία στην Κύπρο εδώ και 3 δεκαετίες υπό διάφορες ονομασίες) έχει υπογράψει και Μνημόνιο Συναντίληψης το 2006 με την Κυπριακή Δημοκρατία σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής των προγραμμάτων που χρηματοδοτεί. Δηλαδή, όχι μόνο υπάρχει ανάμειξη της Κυβέρνησης (ενημέρωση για τα διάφορα προγράμματα), αλλά πρέπει να τύχουν και έγκρισης από αρμόδια τμήματα της Δημοκρατίας.
Σίγουρα τίθεται το ερώτημα πως διοχετεύονται τα κονδύλια που χειρίζεται αποκλειστικά η USAID (δηλαδή κατά πόσον υπάρχει ουσιαστική ενημέρωση της Κυπριακής Κυβέρνησης). Σίγουρα παραξενεύει το γεγονός ότι οι σύμμαχοι της Αμερικής στο ΝΑΤΟ παίρνουν 4-5 εκ. δολάρια ετησίως, πολύ λιγότερα από την Κύπρο. Εντούτοις, ίσως το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί «χρειαζόμαστε» τέτοιες χρηματοδοτήσεις από το εξωτερικό. Εάν η Πολιτεία και η Κοινωνία δεν έχει την ανάγκη ανάμειξης τρίτων χωρών, ίσως πρέπει να επιδιώξουμε τον τερματισμό τέτοιου είδους χρηματοδοτήσεων – δηλαδή υποτροφιών, οικονομικής στήριξης ΜΚΟ, μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων, δικοινοτικών εκδηλώσεων. Επί τούτου, οφείλουμε να σκεφτούμε τις επιπτώσεις και κατα πόσο μπορούμε από μόνοι μας να αντεπεξέλθουμε. Ιδού η απορία.
της Άντρης Πέτρου