«Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω, με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό;» λέει ένας στίχος από τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου. Ο στίχος μοιάζει σαν φωνή εσωτερικής εξομολόγησης της συνείδησης της κυπριακής κοινωνίας. Ποιοι είμαστε στα αλήθεια; Υπάρχει μια γενικότερη συλλογική βούληση; Πού (θέλουμε να) πάμε;
Η ενότητα των κοινωνικών θεμάτων του περιοδικού μας επιχειρεί να ψηλαφήσει μερικές από τις διαστάσεις της κοινωνίας των πολιτών. Η αιτία βρίσκεται στην ανάγκη του καθενός να αφουγκραστεί την αγωνία και τη σκέψη του συμπολίτη του για τα μείζονα προβλήματα της κοινωνίας μας, για τα ζητήματα καθημερινότητας αλλά και για να κατανοήσει την οπτική γωνία μέσα από την οποία αντιλαμβάνεται τον κόσμο ο διπλανός.
Το σημαντικότερο γεγονός του 2009 στην Κύπρο, μέχρι τη στιγμή που σύρονται αυτές οι γραμμές, είναι η έκδοση της δικαστικής απόφασης που αφορούσε τις κατηγορίες εναντίον των αστυνομικών που βασάνισαν τους δύο φοιτητές στη Λευκωσία το 2005. Η αυθόρμητη αντίδραση των πολιτών και η γενικότερη αίσθηση οργής για την πρόκληση προς την κοινωνία έδειξαν με αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι κάτι κινείται στα θολά νερά της πολιτείας μας. Οι συζητήσεις των τελευταίων χρόνων στις παρέες και στις οικογενειακές συνάξεις είχαν μια μόνιμη επωδό: τίποτα δεν αλλάζει, η κοινωνική συνείδηση του «μέσου Κυπρίου» τελεί σε λήθαργο.
Το συμπέρασμα έχει μια πικρή αλλά ωστόσο μερική αλήθεια. Τα πολιτικά, με την ευρύτερη έννοια του όρου, ανακλαστικά μας είναι μειωμένα και η συνολική πρόθεση διεκδίκησης και ελέγχου λογοδοσίας θεσμών, προσώπων και εμάς των ιδίων κινείται σε χαμηλά βαρομετρικά. Από την άλλη όμως δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει κανείς τη σταδιακή αλλαγή. Η ίδρυση και η επιτυχής δράση μη κυβερνητικών οργανισμών που ασχολούνται με μια ευρεία γκάμα θεμάτων φαίνεται να μετατοπίζει τη συζήτηση από το «τίποτα δεν γίνεται» στο «τι πρέπει να κάνουμε;».
Η ενότητα αυτή είναι γραμμένη από νέους ανθρώπους και αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η ανάγκη για την αναδιάταξη του σκηνικού είναι εγγεγραμμένη βαθιά στο γενετικό κώδικα κάθε νέας γενιάς και οι παρεμβάσεις των ανθρώπων που γράφουν στις επόμενες σελίδες δεν μπορούν παρά να μας κάνουν αισιόδοξους για τα όσα θα πρέπει να περιμένουμε. Είναι προφανές πως ό,τι μας έφερε μέχρι εδώ δεν είναι πια αρκετό και ότι από εδώ και πέρα θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να επινοήσουμε εκ νέου τους όρους ύπαρξης αυτής της κοινωνίας. Και το περιοδικό μας φιλοδοξεί να συντελέσει δημιουργικά σε αυτήν την προσπάθεια!υ.
Συντακτική Ομάδα
Μάιος 2009