Η βία στα γήπεδα δεν είναι ένα φαινόμενο που είναι ξένο και αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία. Ο αθλητισμός, ιδιαίτερα ο ομαδικός, είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, την οποία κάθε συντεταγμένο κράτος έχει αποστολή να οργανώσει.
Η βία δε συμβαίνει σε κανένα γήπεδο, όπου γίνονται αγώνες ατομικών αθλημάτων αλλά μόνο στα ομαδικά και έχει ένταση ανάλογη των οικονομικών ή ακόμα και πολιτικών συμφερόντων που σέρνονται στο χλοοτάπητα ή στο παρκέ.
Το ποδόσφαιρο, η πιο μαζική μορφή ομαδικού αθλητισμού, δεν είναι ερασιτεχνικό αλλά επαγγελματικό. Μια ομάδα επιδιώκει να κερδίσει για να έχει όφελος ο επενδυτής και για να φανούν παραγωγικοί οι υπάλληλοι της εταιρίας, εν προκειμένω οι ποδοσφαιριστές.
Στο γήπεδο ο οπαδός εκφράζει την επιθετικότητα του με παράλληλη απόκρυψη ταυτότητας μέσα στον όχλο.
Από την άλλη, η σχέση της βίας στα γήπεδα του ομαδικού αθλητισμού με την εξωγηπεδική βία αυξάνεται σημαντικά, με βανδαλισμούς και επιθέσεις οπαδών σε βάρος άλλων, αλλά και με ρατσιστική και εθνικιστική έκφανση. Μισούν το φίλαθλο της άλλης ομάδας, όπως έμαθαν να μισούν και τους αλλοδαπούς και κάθε τι ξένο, υπάρχει δηλαδή φασισμός και μισαλλοδοξία.
Οι ομάδες στον αθλητισμό δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από θιάσους σε μια θεατρική παράσταση. Ο αθλητισμός ο ίδιος είναι μέρος του πολιτισμού. Όπως δεν γίνεται θέατρο χωρίς θεατές έτσι και δεν μπορεί να υπάρξει αθλητισμός χωρίς θεατές.
Η καταστολή και το κλείσιμο των θυρών δεν μπορούν να είναι η λύση. Παρόλο που μερικές χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, έχουν επιβάλει αυστηρούς κανόνες (ακριβές τιμές στα εισιτήρια, μέχρι και 10 χρόνια φυλάκιση για διάπραξη βιαιοτήτων κοκ) το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα εξακολουθεί να προβληματίζει τον πολιτικό κόσμο.
Στην Κύπρο οι τιμές των εισιτηρίων είναι από τις ακριβότερες στην Ευρώπη. Διερωτώμαι λοιπόν, αν οι ταραξίες πληρώνουν το ακριβό εισιτήριο για να «τα σπάσουν» ή αν δεν πληρώνουν καθόλου και αφού δεν πληρώνουν δεν έχουν λόγο να σέβονται ούτε το χώρο ούτε το γεγονός.
Από την άλλη οι δυνάμεις καταστολής αρέσκονται να ασκούν αντι-βία ή βία ή απλά δεν έχουν κανένα άλλο τρόπο ελέγχου της κατάστασης λόγω έλλειψης μεθόδων;
Στην Αγγλία, η αστυνομία επισκέπτεται τους χούλιγκαν στο σπίτι τους, μία-δύο μέρες πριν από το παιχνίδι: "Σε παρακολουθούμε, να είσαι προσεκτικός" και δεν πάει κανείς από τους δύο στο γήπεδο.
Πιστεύω ότι τα πάντα είναι θέμα Παιδείας, όμως τα σωματεία έπαψαν να είναι σωματεία και ως εταιρίες πλέον, έχασαν το μορφωτικό τους ρόλο και σταμάτησαν να απασχολούν δημιουργικά.
Όσο για το ποιοι συνήθως ανάβουν το φυτίλι;.. Παλιά φόραγαν μαύρα, τώρα είναι ακριβοπληρωμένοι και είναι στο απυρόβλητο: έχουν ασυλία. Αντί να είναι στη μέση και να διαιτητεύουν, ρίχνουν το μπουρλότο συνήθως και πάνε στα αποδυτήρια τρέχοντας.
Το φαινόμενο της βίας προβληματίζει άραγε τους εντός του αθλητισμού δρώντες τόσο όσο τους απλούς φίλους του αθλητισμού ή απλά τους απασχολεί όση ώρα διαρκούν τα δελτία ειδήσεων, οι αθλητικές εκπομπές και οι συσκέψεις πριν ή/και μετά τους αγώνες (με ευχολόγια, αφορισμούς και με εκείνο το μαχαίρι που πάντα ξεκινά και ποτέ δε φτάνει στο κόκκαλο);
Η βία στα γήπεδα είναι ο καθρέφτης των κοινωνικών προβλημάτων και δε γνωρίζω κατά πόσο τελικά το κάθε κράτος θα είχε λόγο ύπαρξης αν έλυνε τελεσίδικα τα προβλήματά του. Μπορεί το κράτος να συμμαζέψει την κατάσταση ή απλά δεν θέλει να εξαλείψει αυτή την ελεγχόμενη, ως προς τις επιπτώσεις της στο ίδιο, μορφή κοινωνικής βίας;
Υ.Γ.: Κατά τη μυθολογία, το κράτος και η βία ήταν αδέρφια…
του Δρ Χρίστου Πέτρου