«Μην σε τρομάζει η μολότοφ που κρατώ. Την έχω για να ζεσταίνομαι τα βράδια».
Νιώθω περίεργα που γράφω ένα άρθρο στο πρώτο πρόσωπο, κάτι σαν να δακτυλο-δείχνω τον εαυτό μου. Αφού όμως συμμετείχα για ένα μικρό διάστημα σε αυτό το συγκρότημα, θα ήταν παράλειψη να με αφήσω έξω.
Σχεδόν σαν άρνηση ευθυνών....
Οι Εντός των τειχών είναι ένα μουσικό συγκρότημα που αποτελείται από αντιεξουσιαστές, ενεργά μέλη της αναρχικής κοινότητας της Κύπρου. Βέβαια, αφού οι άνθρωποι που αποτελούν αυτή την ομάδα εναντιώνονται στην κοινωνία όπως την ξέρουμε σήμερα, θα ήταν λάθος μου να τους αποκαλώ κοινότητα. Ελπίζω αυτή η λέξη να μην ακούγεται υβριστική στα αυτιά τους. Αν αυτό συμβαίνει, ζητώ συγνώμη.
Στα δικά μου αυτιά, το Punk ακούγεται απλό, ωμό και όχι ιδιαίτερα τεχνικό. Μία απλοποίηση του Rock κομμένη και ραμμένη στα μέτρα κάποιου συγκροτήματος του οποίου η μουσική του πείρα δεν είναι αρκετή για να παίξει οποιοδήποτε άλλο είδος μουσικής. Εξάλλου η Punk σκηνή, που γεννήθηκε τη δεκαετία του ’70, απαρτιζόταν από άτομα που δεν ήθελαν να κοπιάσουν πολύ για να παίξουν μουσική. Όπως είπε κάποτε ο Johnny Ramone, ο κιθαρίστας των Ramones: «αν περιμένουμε να μάθουμε μουσική πριν να παίξουμε μουσική, θα γεράσουμε». Αντιθέτως, το Hard Core δεν αποτελεί απλώς μία συνέχεια του Punk που άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Είναι ένα είδος μουσικής ακόμα πιο έντεχνο, ακόμα πιο δυναμικό και με πολύ πιο σοβαρό στίχο. Σχεδόν κάθε λέξη κρίνει και κατηγορεί την κοινωνία με θυμό και παράπονο. Στίχοι που αμαυρώνουν την εικόνα της αστυνομίας, της σχολικής εκπαίδευσης και του εργατικού συστήματος μεταξύ άλλων.
Ασφαλώς, δεν συμφωνώ πλήρως με τις απόψεις των αντιεξουσιαστών. Αν συμφωνούσα απόλυτα θα ήμουν ένας από αυτούς. Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι πολύ συχνά τους βρίσκω ορθούς και ότι σέβομαι τις απόψεις και τη διαφορετικότητά τους. Οφείλω επίσης να ομολογήσω ότι οι Εντός των τειχών είναι ένα σπουδαίο συγκρότημα.
Ο κιθαρίστας μου ζήτησε να πάρω τη θέση του μπασίστα που αποχώρησε, για μία μόνο συναυλία. Στην αρχή δίστασα, κυρίως επειδή δεν είμαι αντιεξουσιαστής, αλλά η πρόσκληση τελικά έγινε πρόκληση όταν άκουσα το cd τους. Κομμάτια όπως «φυλακή», «μάσκα» και «δεντρόσπιτο» μου τράβηξαν αμέσως την προσοχή. Η δύναμη, η ορμή και η τεχνική πλευρά της εκτέλεσης της μουσικής ντύνουν σαν γάντι τους (ακραίους και ενοχλητικούς στα αυτιά του κοινωνικού συστήματος) στίχους. Η βραχύχρονη συμμετοχή μου στο συγκρότημα ήταν καθαρά για μουσικούς σκοπούς, ταυτόχρονα όμως ήταν και μια πολύ σημαντική εμπειρία, αφού έζησα για λίγο κοντά σε κάποιους ανθρώπους που ατομικά και ομαδικά διαφέρουν από το κατεστημένο.
Ανακάλυψα, ενώ κάναμε πρόβες για τη συναυλία, ότι το Hard Core απαιτεί προσπάθεια, επιμονή και κόπο από τους εκτελεστές του. Η ταχύτητα σε συνδυασμό με την τεχνική αφήνουν συχνά πόνο στα δάχτυλα του κιθαρίστα και του μπασίστα, κούραση στον ντράμερ και πονόλαιμο στον τραγουδιστή. Προφανώς αυτό αντιπροσωπεύει το θυμό και την απόγνωση όσων υποφέρουν από το άδικο. Παραδέχομαι ότι δυσκολεύτηκα στην εκτέλεση των κομματιών, παρά την όποια βασική μουσική μου πείρα. Η συχνή και απότομη αλλαγή της ταχύτητας και των μουσικών μερών είναι ένα φαινόμενο που δεν το συναντάς στα πλείστα είδη μουσικής και κάτι που δεν είχα ξαναδοκιμάσει.
Τη μέρα της συναυλίας το συγκρότημα δε ζήτησε χρηματικό ποσό έναντι εισόδου από το κοινό, πράγμα αρκετά σπάνιο για τη μουσική σκηνή της Κύπρου. Τα μέλη του συγκροτήματος και κάποιοι άλλοι συμμετέχοντες ανέλαβαν τα έξοδα της προώθησης της συναυλίας και την πληρωμή του ηχολήπτη. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε μία μέρα μετά την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, οπότε κάποιος αντιεξουσιαστής έκανε ομιλία ενάντια στην αστυνομική βία.
Το συμπέρασμα που έβγαλα από αυτή τη «συνεργασία» είναι ότι η μουσική ενώνει ακόμα και όταν διαμαρτύρεται.
Όσοι ασχολούνται ή ακόμα παραπάνω, αγαπούν την ένταση στη μουσική, θα βρουν αυτό το συγκρότημα ενδιαφέρον. Βασισμένο στη σκληρή προετοιμασία και στην ομαδική δουλειά, αυτό το σχήμα από την Κύπρο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλα του εξωτερικού. Το cd τους, μαζί με ένα ένθετο με ενημερωτικό υλικό, το πουλάνε οι ίδιοι στην τιμή των 5 ευρώ, ποσό που καλύπτει απλά τα έξοδα της παραγωγής.
του Στέφανου Δημητριάδη