του Δημήτρη Παπαδάκη
Εκπρόσωπου Τύπου Κ.Σ ΕΔΕΚ
Είναι αναντίλεκτο γεγονός ότι με την ανάληψη της προεδρίας από τον Δημήτρη Χριστόφια δημιουργήθηκε κινητικότητα σε σχέση με την έναρξη νέας προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος.
Δημιουργήθηκε, όμως, καλό κλίμα και υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την επίλυση του προβλήματος;
Δυστυχώς, ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων κ. Ταλάτ, σε κάθε προσπάθεια της δικής μας πλευράς για δημιουργία καλού κλίματος, δυναμίτιζε την ατμόσφαιρα με εμπρηστικές περί παρθενογένεσης δηλώσεις και της ύπαρξης δύο συστατικών κρατών. Επιπρόσθετα, με τις συνολικές του δημόσιες τοποθετήσεις προσπαθούσε να καταστρέψει την κάθε προσπάθεια ανάπτυξης συνθηκών εποικοδομητικού διαλόγου. Την ίδια στιγμή που η δική μας πλευρά προχωρούσε σε εφαρμογή μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, η τουρκοκυπριακή πλευρά, στην ουσία δηλαδή η Τουρκία, επιδείκνυε αρνητικές έως προκλητικές συμπεριφορές, όπως στην περίπτωση του μη ανοίγματος του οδοφράγματος του Λιμνίτη ή την περίπτωση της διακοπής της λειτουργίας στην εκκλησία του Αποστόλου Βαρνάβα στα κατεχόμενα.
Θα ήταν πολιτικά αφελές να πιστεύουμε ότι στις κατεχόμενες περιοχές τον έλεγχο τον έχουν οι Τουρκοκύπριοι. Είναι λυπηρό να παρατηρούμε τον κ. Ταλάτ να συμπεριφέρεται ως εντολοδόχος της Άγκυρας και να καταρρίπτει τις όποιες ελπίδες μας να συμπεριφερθεί ως πραγματικός Κύπριος και να συμβάλει ουσιαστικά στις προσπάθειες επίλυσης. Η ανακολουθία του σε σχέση με τις τοποθετήσεις του πριν την "ανάληψη της προεδρίας" στα κατεχόμενα είναι προφανής και σε όλες τις περιπτώσεις ταυτιζόταν με τον κατοχικό στρατό. Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι θέλει τη λύση ο κ. Ταλάτ, αλλά δυστυχώς δεν τον αφήνει η Άγκυρα.
Το επιχείρημα όμως αυτό δε θα πρέπει να μας ενδιαφέρει, γιατί τότε, στη δική μας αντίληψη, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί καταγγέλλοντας την τουρκική στάση διεθνώς, το γεγονός δηλαδή πως στραγγαλίζει η Τουρκία τους Τουρκοκύπριους και ως εκ τούτου να την έθετε προ των ευθυνών της. Μια τέτοια στάση, θα αποδείκνυε ότι συμπεριφέρεται ως Κύπριος, που ενδιαφέρεται για το καλό του τόπου του.
Όλοι αποδέχονται σήμερα ότι το κλειδί της επίλυσης του κυπριακού το κρατά η Άγκυρα. Υπάρχουν όμως, οι συνθήκες στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας που να επιτρέπουν τη δημιουργία προοπτικής επίλυσης του προβλήματος; Παρατηρούμε τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας; Σημειώνουμε τη σύγκρουση των διαφόρων ρευμάτων τα οποία έχουν θέσεις σε σχέση με την προοπτική επίλυσης του κυπριακού;
Σήμερα, δυστυχώς για την Τουρκία αλλά και για την Κύπρο, επικρατεί μια περίεργη ισορροπία μεταξύ στρατιωτικών και των δυνάμεων που προσβλέπουν σε μια ευρωπαϊκή Τουρκία. Οι όποιες "υποχωρήσεις" μπορούσαν δυνητικά να γίνουν στο Κυπριακό θα ήταν κατηγορητήριο για την άλλη πλευρά στην προσπάθεια ελέγχου την πολιτικής ζωής τους Τουρκίας. Όμως, η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας θα τεθεί υπό κρίση τον Δεκέμβριο του 2009 και το Κυπριακό θα πρέπει να είναι το σημαντικότερο στοιχείο προϋπόθεσης για την ενταξιακή της πορεία.
Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι μόνες χώρες που έχουν πάρει θέση υπέρ της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. είναι η Κύπρος και η Ελλάδα. Κι αυτό γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι μία προσανατολισμένη στην ευρωπαϊκή πορεία Τουρκία, η οποία θα αποτελεί παράγοντα σταθερότητας, ειρήνης και προόδου, δεν μπορεί να κατέχει άλλο κράτος ή να φοβερίζει τους γείτονές της. Σε κάθε περίπτωση η δική μας πλευρά δε διεκδικεί τίποτε περισσότερο από μία λύση που θα μπορεί να είναι βιώσιμη για να αντέξει στο πέρασμα του χρόνου.
Μια λύση που δεν θα έχει διαιρετικά στοιχεία αλλά πραγματικά θα αφήνει πεδίο συνύπαρξης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Μια λύση που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των κατοίκων του νησιού.