Το κρίσιμο, το καίριο ερώτημα που όλες οι αθλητικές αρχές του κόσμου έχουν να απαντήσουν είναι ένα και απλό. Θέλουμε καθαρό αθλητισμό από απαγορευμένες ουσίες ή θέλουμε με κάθε μέσο να πετύχουμε τους υψηλούς στόχους που θέτουμε; Στην πρώτη πτυχή, η προϋπόθεση είναι ο καθαρός αθλητισμός χωρίς φυσικά να αποκλείεται η διάκριση ή ο πρωταθλητισμός. Αυτά τα δύο όμως έπονται του βασικού στόχου και σκοπού. Στη δεύτερη περίπτωση η προϋπόθεση είναι ο πρωταθλητισμός. Ο πρωταθλητισμός με κάθε κόστος χωρίς αυτό που λέμε «καθαρός αθλητισμός» να είναι ζητούμενο ή και προαπαιτούμενο.
Αλήθεια, έχουμε απαντήσει στην Κύπρο το μέγα αυτό ερώτημα; Πλην αυτών που φωνάζουν εδώ και χρόνια για τις ελλείψεις στο κυπριακό αντι-ντόπινγκ κανείς άλλος δεν έχει τοποθετηθεί δημόσια επί του θέματος και αυτό από μόνο του προκαλεί ένα σωρό ερωτήματα. Είναι δυστυχώς κοινό μυστικό αρκετών υψηλά ιστάμενων στον κυπριακό αθλητισμό πως «πρωταθλητισμός χωρίς ντόπινγκ δεν υπάρχει». Αν φυσικά ισχύει η άποψη αυτή, τότε ευθέως κατηγορούνται όλοι οι πρωταθλητές του πλανήτη, σ’ όλα τα σπορ, απ’ όποια χώρα κι αν προέρχονται. Aκόμα και οι δικοί μας πρωταθλητές. Και φυσικά αν δεχόμαστε κάτι τέτοιο -τότε αυτοί που το πιστεύουν- τι ακριβώς εξυπηρετούν ευρισκόμενοι σε θέσεις – κλειδιά του κυπριακού αθλητισμού; Ποιο ακριβώς όραμα τους εμπνέει; Γιατί ασχολούνται σοβαρά με αυτόν τον… βρώμικο αθλητισμό;
Η μάχη για τον καθαρό αθλητισμό μαίνεται εδώ και χρόνια. Δεν έχει χαθεί ο πόλεμος που κάποιοι μεθοδευμένα προσπαθούν να εμπεδώσουν. Σίγουρα πολλές μάχες έχουν χαθεί εκατέρωθεν. Και εννοείται πως σε καμία περίπτωση πρωταθλητισμός δεν συνεπάγεται ντόπινγκ. Σε πολλές περιπτώσεις…ναι. Όχι όμως σε όλες. Και αυτό το παράθυρο ελπίδας καθιστά τους κυπριακούς αθλητικούς φορείς, όπως και όλους στον κόσμο, τους μεγάλους παίκτες του ντόπινγκ και του αντι-ντόπινγκ.
Από ένα ρεκόρ, από ένα μετάλλιο κερδίζουν αρκετοί. Ο αθλητής, ο προπονητής του, η οικογένειά του, η Ομοσπονδία του, η Ολυμπιακή Επιτροπή και φυσικά ο Οργανισμός που βρίσκεται πάντα πάνω απ’ όλους. Στην Κύπρο είναι ο ΚΟΑ, στην Ελλάδα ο υφυπουργός αθλητισμού κ.ο.κ.
Σε μία περίπτωση ντόπινγκ, σε μία περίπτωση θετικού δείγματος, χάνει μόνο ένας. Ο αθλητής. Αντε και ο προπονητής του σε σπάνιες περιπτώσεις. Άρα, οι συνειρμοί αλλά δυστυχώς και η πραγματικότητα σε πολλές χώρες, μας λένε πως κάποιοι σπρώχνουν τους αθλητές στη χρήση απαγορευμένων ουσιών. Kάποιες φορές μάλιστα, χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι οι αθλητές.
Σε ό,τι αφορά τις κυπριακές αρχές δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Είναι αλήθεια όμως πως αυτό που μπορεί κανείς να ισχυριστεί είναι πως… δεν καίγονται για το αντι-ντόπινγκ. Η όλη τους στάση πολλές φορές σου δίνει την εντύπωση πως το θέμα αυτό τους είναι ενοχλητικό. Η Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή που είναι ένας από τους θεματοφύλακες του αντι-ντόπινγκ αποχώρησε από την Επιτροπή Αντι-ντόπινγκ το 2004 για ασήμαντη αφορμή. Δεν επέστρεψε ποτέ από τότε. Η κόντρα με την Επιτροπή Αντι-ντόπινγκ είχε να κάνει με την επιλογή των λαμπαδηδρόμων από την ΚΟΕ για την λαμπαδηδρομία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Τι είχε γίνει; Η ΚΟΕ είχε επιλέξει ανάμεσα στους τόσους λαμπαδηδρόμους και κάποιους που παλαιότερα είχαν τιμωρηθεί για χρήση απαγορευμένων ουσιών. Η Επιτροπή Αντι-ντόπινγκ είχε υποδείξει πως κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να γίνει και… η ΚΟΕ τα μάζεψε και έφυγε.
Η αντίδραση κρίνεται υπερβολική σ’ ένα θέμα που εξόφθαλμα η Επιτροπή Αντι-ντόπινγκ είχε δίκιο.
Η κακή νοοτροπία σε θέματα ντόπινγκ, που κατά την άποψή μας υπάρχει σχεδόν παντού εντός των αθλητικών φορέων μεταφέρθηκε και στην Επιτροπή Αντι-ντόπινγκ που υποτίθεται θα έπρεπε να ήταν η πιο «σκληρή» αντι-ντόπινγκ φωνή. Η Επιτροπή εκείνη παραιτήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο υπό το βάρος σωρείας λαθών, απότοκο της κακής αυτής νοοτροπίας.
Εν κατακλείδι, σε γενικές γραμμές και χωρίς να αφορίζουμε θεωρούμε πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην αντι-ντόπινγκ πολιτική των αθλητικών αρχών της Κύπρου. Όχι σε όλους τους ανθρώπους που τις στελεχώνουν… ευτυχώς. Και αυτό το «ευτυχώς» είναι το κλειδί που θα… ξεκλειδώσει τις μικρές, κάθε φορά, αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν έτσι ώστε στο καίριο ερώτημα η απάντηση να είναι μία, χωρίς περιστροφές και κοφτή: «Θέλουμε αθλητισμό καθαρό. Αν έρθουν οι επιτυχίες καλώς. Αν δεν έρθουν θα γνωρίζουμε τουλάχιστον ότι εμείς έχουμε καθαρή τη συνείδησή μας».
του Βόρι Καραγιάννη
