Η ιστορία ξεκινά από την βρεφική ηλικία. Αρχίζει με την υπόσταση του κάθε ανθρώπου που φτάνει στον πλανήτη ως καινούργιος επισκέπτης.
Το βρέφος μέσα στη κούνια του και η μητέρα του μες την τρελή χαρά να του ψελλίζει «άλλαΐλί», «άλλαΐλί» κουνώντας τα χέρια της με την χαρακτηριστική κίνηση και στη συνέχεια να περνάει στα πιο βασικά όπως «μαμά», «μαμά», «μαμά» ή «μπαμπά», «μπαμπά», «μπαμπά». Ουσιαστικά η μητέρα προσπαθεί εναγωνίως να γεμίσει τον φυσικό υπολογιστή του βρέφους, τον εγκέφαλο του, με αναφορές` μα πιο ουσιαστικά να το φέρει σε επαφή με τον συνδετικό ιστό της μάθησης της κάθε λέξης και την έννοια που εμπεριέχεται σε αυτήν. Κατ’ επέκταση αναμένεται το βρέφος μεγαλώνοντας ν’ αρχίσει να μυεί αυτά που του προσφέρονται ως αναφορές.
Η ιστορία όμως συνεχίζεται, παρόλο που φαίνεται άγνωστη σε κοινά πεδία σκέψης, καθότι ο ανθρώπινος οργανισμός είναι σχεδιασμένος να μυεί από την ώρα της γέννησης μέχρι και το θάνατο. Το δυστυχές είναι πως ο άνθρωπος στην πορεία του αποσυνδέθηκε με αυτή την υψηλή τέχνη και ικανότητα, όπως για παράδειγμα στη διαχρονική του εκπαίδευση η γνώση μαθαίνεται με παπαγαλία.
Εντούτοις η διαδικασία της μύησης δεν παύει να υφίσταται παραθέτοντας το πιο κάτω παράδειγμα: Σε προηγούμενες δεκαετίες όταν ξεσπούσε ένας πόλεμος ή ένας φόνος δημιουργούσε ιδιαίτερο πόνο και κατακραυγή αντίθετα με σήμερα οτιδήποτε φριχτό παρέχεται με ανοχή και διαπερνιέται με απάθεια και ψίθυρο και ό,τι άσχημο πηγαινοέρχεται στην οθόνη του δελτίου των οκτώμισι και με πρόσβαση στο διαδίκτιο. Παλαιότερα και στις όχι και τόσο οικονομικά υπόδουλες εποχές, οι νέοι προωθούνταν στη μύηση του προσκοπισμού, στις συλλογές γραμματοσήμων και νομισμάτων, σε διάφορα αθλήματα κλπ έτσι ώστε ο εαυτός τους να μυεί την δραστηριότητα και την εμπειρία.
Καθώς όμως ο πολιτισμός καταρρέει και ιδιαίτερα τα ανθρώπινα σταθερά και αξίες πέφτουν, η τεχνολογική πρόοδος και ανέλιξη αποκαθίσταται στα δρώμενα της ανθρώπινης βίωσης λανσάροντας μέσω των μέσων μαζικής επικοινωνίας κυρίως την αναζήτηση χρημάτων, φήμης, δημοσιότητας με αποτέλεσμα οι νέοι να τα μυούν με λαγνεία.
Ένας απλός άνθρωπος σήμερα επιστρέφει στο σπίτι του από την καθημερινότητα ξοδεύοντας χρόνο μπροστά στη τηλεόραση μυώντας όλα τα προβλήματα του κόσμου, καθώς όλη η υφήλιος ξεδιπλώνεται μέσα στο σαλόνι του. Έτσι κι αλλιώς το κυρίως θέμα βασίζεται σ’ οτιδήποτε που δεν είναι καν ευεργετικό ή ωφέλιμο, διότι αν ήταν, προφανώς δεν θα ήταν είδηση.
Η μύηση που διακατέχει τον άνθρωπο δεν βασίζεται καν στην επιλογή του. Η επιλογή θα υπήρχε στην περίπτωση βαθιάς γνώσης των κριτηρίων και των νόμων που θεσπίζουν την φύση, έτσι ώστε ο καθένας να προβληματίζεται σε ποιο θεμελιακό ερώτημα τείνει όπως: «Τι είδους μύηση παράγει φυσική ευεξία?», «Ποιο πράγμα είναι ασφαλές για μύηση?», «Τι πράγμα προωθεί την προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξη?».
Η αντίληψη πως ο άνθρωπος είναι μύστης ενός αναπτυσσόμενου σύμπαντος, νοουμένου πως ο πλανήτης γη που τον φιλοξενεί είναι μια χοάνη συμπαντικών επιρροών, ίσως τότε να μην εγκαταλείψει και ταυτόχρονα αναπτύξει αυτή την ιδιότητα.
του Αριστοφάνη Παπάττοφη
